Ik ben een derde-generatie Koreaans-Japanse kunstenaar gevestigd in Nederland, werkend met keramiek en inkt. Mijn praktijk is geworteld in de volksgeloven en devotionele tradities die generaties lang zijn doorgegeven in Korea en Japan — niet als formele religie, maar als iets dat organisch verweven is met het ritme van het dagelijks leven. Het zijn tradities die nooit zijn opgelegd, maar die stilletjes hebben gevormd hoe ik de wereld begrijp: hoe we ons verhouden tot het onzichtbare, hoe we omgaan met herinnering, en hoe we degenen die ons voorgingen met ons meedragen.

Opgegroeid in Japan binnen een Koreaans gezin, was ik van jongs af aan ondergedompeld in voorouderlijke herdenkingsrituelen — het bereiden van offerandes, het zorgvuldig rangschikken van objecten, het creëren van ruimtes voor gebed en herdenking. Deze gebaren waren zo verweven met het dagelijks leven dat ik ze niet als bijzonder herkende — totdat ik vertrok. Pas door de ontworteling — eerst binnen Japan, en uiteindelijk door mij in Nederland te vestigen — begon ik te begrijpen hoe diep deze rituelen mijn gevoel voor aanwezigheid, verlies en continuïteit hadden gevormd.

Mijn werk begint vanuit deze persoonlijke ervaring, maar reikt naar iets universeels. Ik word aangetrokken door de vraag hoe herinnering leeft in materialen en gebaren — hoe een met de hand opgebouwd vaas, een penseelstreek, of een rangschikking van objecten kan bevatten wat woorden niet kunnen. In keramiek werk ik met klei als een materiaal dat zelf een vorm van herinnering is: gevormd door handen, gebakken door hitte, getekend door tijd. In inktkunst werk ik met een traditie die eeuwenlang is doorgegeven, waarbij het gebaar van het penseel zijn eigen geschiedenis draagt. Beide praktijken vragen mij te vertragen, aanwezig te zijn en te luisteren.

De kern van mijn werk is de overtuiging dat wij worden gedragen door krachten die we niet altijd zien of benoemen. De volksgeloven en alledaagse spirituele praktijken van de Koreaanse en Japanse cultuur — de rituelen, de objecten, de drempels tussen de levenden en de doden — wijzen op een gevoeligheid die ik diep relevant vind in het hedendaagse leven. We leven in een tijd van vervreemding: van onze voorouders, van onze culturele wortels, van de onzichtbare dimensies van het bestaan. Mijn werk probeert een stille ruimte te creëren waarin deze verbindingen opnieuw gevoeld kunnen worden.

Leven tussen culturen — Koreaans, Japans en nu Nederlands — heeft mij scherp bewust gemaakt van wat wordt meegedragen en wat verloren gaat in migratie. Ik ben geïnteresseerd in hoe culturele identiteit niet voortleeft door grote gebaren, maar door kleine, geërfde ones: de manier waarop een object wordt neergezet, de manier waarop een ruimte wordt betreden, de manier waarop verdriet wordt gekoesterd. Dit zijn de gebaren die ik probeer te vertalen naar een visuele vorm.

Mijn praktijk blijft zich ontwikkelen naarmate ik mij verder verdiep in deze thema's. Ik ben toegewijd aan het maken van werk dat persoonlijk geworteld én openlijk uitnodigend is — werk dat niet vereist dat de toeschouwer mijn culturele achtergrond deelt om de resonantie te voelen. De aanwezigheid die voortduurt over ontworteling, herinnering en tijd is iets wat ik geloof dat we allemaal dragen, op onze eigen manier. Het is deze gedeelde, vaak onzichtbare draad die mijn werk zichtbaar wil maken.